Kazım

0
263
views

Karadeniz’in otu da toprağı da tanır onu… Rüzgara karıştı sesi… Şair ceketini yağmurlara astı da gitti. Manevi anlamda hızla tükenen insanlığın, en pak evlatlarındandı. O, korkunç canavarları alt eden, zulüme karşı duran gerçek bir halk kahramanıydı…

Bir insan nasıl olur da sadece şarkı söyleyerek bir ülkenin tüm analarının, babalarının, evlatlarının yüreğinde böyle büyük bir sevgi bırakabilir?

“İnsanlar beni kendilerinden biri gibi gördükleri için kendilerine yakın hissediyorlar. Ben de zaten başka biri olmak istemiyorum. Bu mütevazılık değil. Hava aynı hava, su aynı su… Artistliğe gerek yok.”

TELEFONUNUZDAN DERGİYİ ONLİNE OKUMAK İÇİN AŞAĞIDAKİ LİNKİ TIKLAYIN

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here